Se o vello Sinbad tivese fillos

Unha das cousas que menos me gusta de pasar a tarde vendo debuxos infantís coa nena é que logo se me queda metido na cabeza un anaco de canción e non podo parar de cantaruxala en varios días. Pásame especialmente co “Mochila, mochila” de Dora a Exploradora, co “Todos al tren” do Dino Tren e, por suposto, coa canción dos Bolechas (esta pégaseme enteira). AARG!
Outras veces, máis que unha estrofa da canción, o que se me pega é un anaco da melodía –coma nun episodio de Peppa Pig no que esta intenta tocar o acordeón e o que lle sae é máis parecido a un rincho que a unha peza musical– ou, o que é peor, un baile –e non é a primeira vez que me sorprendo a min mesmo facendo movementos de brazos típicos dun Tombliboo ou da boneca de Dibo, o dragón dos desexos en calquera sitio onde soe música–.

E bueno, moi a conto non vén, pero había tempo que quería ilustrar unha entrada con esta viñeta d’O Bichero do xenial Luis Davila e non lle atopaba oco.

xDD

Por aquí si que non paso! Porque, aínda que en varias ocasións fíxenvos partícipes do moito que me gustan as modernidades, sobre todo se levan un i diante, hai algunhas que non entrarían na miña casa nin regaladas.
Non nego que son dos que leva o móbil ao váter, cando non un libro, unha revista ou algo para ler (as etiquetas dos xampús só me valen en váteres alleos), pero de aí a permitir que a miña filla converta o cagadoiro nun espazo tecnolóxico hai un mundo e medio. Porque… a que clase de toleirán se lle ocorreu inventar un ouriñal cun soporte para a tablet e, aínda por riba, chamarlle iPotty?

O iPotty foi creado pola empresa CTA Digital e presentado na Feira de consumo electrónico CES 2013 de Las Vegas. Disque é (ou sería, no caso de chegar a comercializarse) bo para a operación cueiro, a saber, cando queremos que os nenos deixen de utilizar cueiros e pasen ao ouriñal. A min, sen probalo, dáme a impresión de que para o que serve é para que vexan o cagadoiro como unha zona de xogos máis entre as mil cen que xa teñen na casa.
Tamén din que, coa tapa, alóngase a vida do aparello, que se converte nun asento. Eu digo que no IKEA (ou en Muebles Mendoza) hai cadeiras bastante máis bonitas e máis cómodas que o iPotty.
Sinceramente, ter un iPotty na casa sería levar ao extremo a típica frase de nai “Non deixa o móbil nin para ir cagar”, e Violeta aínda é noviña de máis para ter que escoitar cousas tan molestas.

Buscando pola rede un agasallo orixinal para este Día da Nai que puidésemos facer entre Violeta e mais eu, a idea que máis me gustou foi unha que vin en Xanela Chic –e que ela mesma xa collera de Con la luz de una ventana–. Ambas as dúas empregárana como agasallo de aniversario para os papás, pero eu decidín adaptala á ocasión.
A cousa parecía sinxela: cóllolle algo de roupa a Elvi, un par de zapatos de tacón, un bolso e algún complemento máis, póñolle todo enriba á nena e fágolle unha foto vestida de mamá. O que non sabía era a dificultade que me ía supoñer levala a cabo.
O resultado foi máis ou menos este (e non poño nin a cuarta parte das fotos que cheguei a facer durante unha tarde enteira que pasamos sos na casa):

Nin unha! Espero ter máis sorte o ano que vén…

De todos os xeitos, Elvi non quedou sen agasallo…

…e sen almorzo, cousa que xa se está a converter nunha tradición.

Que pasedes un felicísimo día, mamás!! Ou o que queda del…

Sempre dixen (de coña, que hai que explicárvolo todo) que o futuro ideal para unha filla sería complementar a profesión de modelo coa de mecánica: por unha banda, porque os talleres de coches son dos que menos sofren a crise e, pola outra, porque, sendo modelo, posaría ela mesma para os almanaques dos camioneiros aforrando cartos e amosando só o que considerase oportuno (agora é cando os que non sabedes ler máis alá do texto empezades a poñerme podre nos comentarios, coma noutras ocasións).
Pois ben, no caso de Violeta, o de modelo parece que xa vai dando resultados… aínda que sexa de xeito improvisado.

Como todos os útlimos xoves de mes, fumos dar unha voltiña ata VAN Divulgación Cultural onde, entre outras cousas, había un desfile da nova colección para nenos de Le Chanelas. E como, alá onde haxa festa Violeta ten que estar no medio (nisto ten a quen parecerse), acabaron poñéndolle unha capa e sacándoa a desfilar.
O venres tamén tiñamos evento: a inauguración de VM17 Pop Up & Coworking, un proxecto do máis interesante e novidoso en Vigo, e Isabel de  Los trapitos de Irene tamén se apuntou a vestila.

Non sei o que pensará Violeta dos estilismos que lle puxeron pero xa se sabe que as modelos teñen que achantar co que lles toque. Eu, como pai, teño a miña propia, pero tedes que desculpar que non a diga porque a baba acaba de asolagarme o teclado e non podo seguir escribindo.
Ademais, vou empezar xa a mirar como vai o dos cursos de mecánica e saber se se pode exercer tamén desde tan noviña.

Dun tempo a esta parte e a medida que as cativas medran, vexo cómo os tentáculos das modas empezan a ir tentando aos legados. Xa non só falo das modas típicas de Hello “horrenda” kitty, ou Monster “horteras” High, senón das modas do textil. Hai moi poucas marcas que respecten aos legados para co seu desenrrolo, movemento e espacio.

Qué fai un bebé dun ano cu pantalonciño curto de cadeira? Qué pintan 5.000 millóns de mini-botóns ao longo do peito? 

E xa non falemos da manía de “adultizar”, os chamados “mini-yo”, que entran con forza nesta sociedade de consumo  e que lle negan a personalidade ás crianças.

Rabeo  cando vexo a raparigas de 5 anos vestidas coma quinceañeiras parchís (pandillas de cinco rapazas igualmente vestidas en diferentes cores), ou pequechos como señores de 40 con americanas en cores grises ou negros.( e xa non digamos de smóking)

U-lo deseño? A personalidade? U-las cores? Non están.

A comodidade dos nenos non está en loita coas roupas bonitas, e hai marcas, seino, que tratan de combinar as dúas cousas, e consiguen que, por exemplo,  as etiquetas non sexan mini-libros pegados aos bandullos, que as mallas sexan alegres, cómodas e fáciles de poñer.

Que os vaqueiros non leven botón, senón clip, porque xa non é a primeira vez que unha rapariga de 4 anos autónoma non chega ao baño porque non da desabotoado e  baixado a tempo.

Que os zapatos non teñan uns amallós, que de largos, dean a volta ao mundo porque aínda non o saben atar e mátanse con eles, e mesmo abrigos con ganchos ao “corno de xabarín” moi pouco acaídos a bebés que aprenden a vestirse.

Hai marcas que non escoitan e lles resulta difícil ver que detrás de cada pantalón hai un pequeno ou un pai intentando vestilos.

Esas marcas con sentidiño, tamén van coa lóxica das estacións e son quen de ver o atractivo do inverno ou o outono e abrigan ben ghuapos aos nenos sen lles negar a autonomía e a comodidade, porque hai certa marca galega, pra quen só existe o vrao.

Falaba o outro día de que, moitas veces, coa escusa de que son para os nosos fillos, mercamos cousas que nos gustan a nós, sen pensar se a eles lles van facer graza ou non, e poñía algúns exemplos de xoguetes e outros obxectos que a min me encantaría que Violeta tivese.
Pois ben, velaí vai outra tanda de cousas desas que, por dicilo dalgún xeito, “encantaríame ter para ela”.

iWood. Se hai algo máis bonito que un Mac (e se me escoito dicir isto hai non tantos anos penso que toleei de vez) é este portátil de madeira ou, o que é o mesmo, un encerado con forma de ordenador que servirá para comezar a concienciar aos nosos fillos de que mac es bien e pc es mal.

Na mesma liña que o anterior existe tamén o iPhone/quebracabezas de madeira. Neste o WhatsApp seguro que aínda é de balde.

Nunca me gustaron as tatuaxes, pero estas tatus temporais son fantásticas. De feito, creo que serían as únicas que poñería e que lle deixaría poñer a Violeta. A isto estou de mercar un paquete, aínda que só sexa por darlle un susto a alguén.

A casiña do brócoli. A min pásame o mesmo que ao seu deseñador: teño un patio moi pequeno para plantar unha árbore na que poida construírlle unha casiña a Violeta, así que terei que conformarme coa versión reducida.

Hamaca BabyBjörn. Violeta xa ten a dela, pero eu quero unha tamaño papá. E si, existe, aínda que non está á venda. Vina na tenda onde fun mercar a cadeira de paseo e desde entón non podo pensar noutra cousa. A pesar de que lles insistín bastante en que ma vendesen, dixéronme que só a tiñan de exposición para que os pais puidésemos comprobar o cómoda que era. Tanto ten; penso pasar por alí todos os días da miña vida ata que acaben por regalarma!

Un porquiño multi-enchufe. Creo que é un prototipo, que nin sequera está fabricado nin á venda nin nada, pero tamén o quero. Xa que hai que ver cables e cables por todos os recunchos da casa, polo menos que queden xeitosos.

E por hoxe temos dabondo. Aínda que, seguramente, continué continuando.

Sei que vos teño unha información pendente, aínda que resulta obvio que efectivamente conseguimos ir e volver de Barcelona sen que nos botasen do avión abaixo. Pero non só iso: os cativos non choraron nin no despegue nin na aterraxe, non se desesperaron as case dúas horas que durou o voo, non se sentiron estraños nunha casa prestada e durmiron estupendamente, aguantaron dous días de actividade social intensiva con descoñecidos e, en resumo, portáronse de marabilla. E aínda que o pareza, isto non vai de presumir do fantásticos que son os dous pelouros. Que o son, como todos os vosos fillos, sobriños, netos, afillados reais ou de feito, etc.

Isto vai dunha nova aprendizaxe de nai que veño procesando desde hai un tempo: sempre teño medo das cousas equivocadas. E a viaxe cos cativos era só un exemplo de moitos: temín que o pelouro número un se descolocase cando cambiamos de casa, temín o proceso de pasalo do berce á cama, temín o momento de deixar de aleitalo, temín a primeira vez que lle demos puré de cabaciño… E todos eses momentos se solucionaron sen incidentes salientables, mesmo pasaron desapercibidos. Tiña pánico, pánico, a ter os fillos máis tristeiros e asociais do mundo -xenética obriga- e topei con dous pallasos que só paran de rir para comer un e para trepar polos mobles o outro.

Diredes que non teño medo das cousas equivocadas: que o que fago e ter medo de todo e en algunhas cousas equivócome. Pois non. Xamais tiven medo dalgunha malformación fetal e efectivamente esta foi detectada, nunca se me ocorreu ter medo de que algún dos cativos fose a andar demasiado cedo, e agora ando angustiada coa precocidade motora de Nemo, puxen topes nas fiestras e protectores nos enchufes, pero o que lle gusta ao pequeno é morder cables e tirar da tele a ver se consigue que caia e ao grande comer frangullas do que atope no chan e correr -sí, xa estamos en fase de correr- cara os coches en marcha. E así ata o infinito. Nunca esperei que unha das cousas máis difíciles de xestionar cos nenos fose tomar decisións sen ter criterio ningún e que pareza que o tes. E é.

Xa, que nunca se sabe por onde vai ir a vida. Que os nenos son aínda máis difíciles de ver vir. Bla bla bla… Eu estou convencida, convencida, que no meu caso específico e dificilmente extrapolable trátase dunha estratexia evolutiva para manterme con vida, ou polo menos relativamente tranquila. Ter medos equivocados permíteme non ter os medos correctos. Pode parecer una estupidez. Pero se tivese os medos correctos non podería durmir tendo a certeza de que todos os meus pesadelos se van facer realidade, ¿non credes?

Por iso mesmo fun capaz de sobrevivir a unha semana infernal: a entrega da solicitude de escola -con susto final incluído: mudámonos en xaneiro, pode que nin sequera teñamos os puntos do padrón- e o resultado dunha proba diagnóstica pola que levabamos esperando dous meses e medio. Pois iso, que esgotada de conseguir fotocopias, xustificantes, compulsar, ler con adicción preocupante os foros de escolarizando.es -un gran descubrimento de colaboración informativa paternal para o proceso de selección de escola na Coruña, iso si, con todos as peculiaridades que temos os pais- e demais txestións temendo non escoller o mellor colexio para os pelouros, fun capaz de durmir o día anterior á cita médica para descubrir que sexa o que sexa o que causa o trastorno de desenvolvemento de Tristán, non é síndrome equis fráxil, ao que eu tanto temera inicialmente. Dous medos equivocados que seguro ocupan na miña cabeza o espazo que adicaría a cousas moito peores, que así só terei que pensar cando sexan realidades.

O certo é que para pasalo ben con Violeta non se necesita moito: unhas carreiriñas polo corredor, unhas cóxegas, uns aloumiños, uns bailes… e así podemos pasar tardes enteiras. Tamén xogamos cos xoguetes, claro, aínda que aí non sempre coincidamos. Porque, na maior parte dos casos, os xoguetes que nos gustan aos pais non son os mesmos polos que devecen os fillos, e moitas veces mercamos cousas que nos gustaría que lles gostasen pero que, en realidade, somos nós os que adoecemos por telas na casa.
E o mesmo que cos xoguetes pasa cos libros, coa roupa e con todo.
Algúns exemplos polos que eu estaría disposto a lavarlle o cerebro a Violeta (case todos vistos en swissmiss) son:

A mesa de pimpón de Huzi Design: non só é unha bonita mesa de centro para o salón, senón que tamén serve de encerado para pintar nela e, como ben digo ao principio, para xogar ao pimpón. Quéroa xa!

Bloques de madeira de LEGO: por moi bonitos, orgánicos naturais, ecolóxicos e biodegradables que poidan ser, o máis probable é que Violeta pase totalmente deles porque, para chuchalos (que é para o que os usa), son moito máis fresquiños os de plástico detodalavida.

Edredón astronauta. Que neno non soñou algunha vez con ser astronauta e viaxar polo espazo, coñecer galaxias e buscar vida máis alá da nosa? Eu, por exemplo. Pero bueno, iso non quita que pense que este edredón é unha chulada!

Outra versión é o edredón cama elástica, porque saltar na cama si que saltaba e… bueno… aínda salto.  8/

Cando Violeta comezou a camiñar (acababa de facer un ano), lembro que o número de caídas diarias chegou a preocuparnos seriamente. Tanto, que un día mesmo chegamos a preguntar nunha tenda de bebés se existía algún tipo de casco para amortiguar os paus na cabeza. Habíao, si, pero, á parte de parecernos un pouco ridículo que a nena andase pola casa con casco, non era tan bonito coma estes.

Para o que si serven estes cascos é para andar nesta bici, que, por certo, tamén me gusta. E moito!

Toallas de superheroe. Eu pídome a de Batman e a Violeta déixolle a de… a de… a vermella.

Caixa-aeroporto. Para xogar a ser controlador aéreo e, logo, recollelo todo nun fermoso embalaxe. Xenial!

E por hoxe abonda, pero continuará. Abofé que continuará!

A hora de escoller cole para o pelouro número un. Redoble de tambor, unllas a medio comer, tamborileo incontrolable de dedos.

Se para a maioría de pais -ou a maioría de pais que se preocupan por cousas que escapan ao seu control-a cousa é complicada, cando inda por riba tes que engadir á lista as necesidades dun cativo cun trastorno global do desenvolvemento, o sudoku ponse máis divertido.

Por sorte, na casa hai unha cousa que non se cuestiona salvo hecatombe: escola pública. Escola pública porque en tempos onde se dedican a quitarnos dereitos, a primeira e máis eficaz defensa é facer uso deles para que se saiban necesarios. Escola pública porque é a única opción onde o neno convivirá con representantes de todas as clases de persoa -e non me refiro só a clases sociais- que conforman o mundo. Escola pública porque nos sentimos responsables de que non se converta, ou a convertamos entre todos, nunha saída de beneficencia para os que non teñen outra opción eliminando así toda posibilidade de que a escola sexa garante de oportunidades de mobilidade social.

E despois da pequena pausa demagóxica, tamén nos gustaría, por cuestións puramente loxísticas, que estivese preto da casa.

Iso debera facilitar bastante as cousas, e efectivamente só nos quedan dúas opcións: un cole grande, adaptado en canto a barreiras arquitectónicas e con bastante máis persoal de apoio -orientador, coidadores, responsables de pedagoxía terapéutica e audición e linguaxe- que a media, para ao que ademais temos os puntos de zona; e un cole máis pequeno, con menos medios de apoio pero cunha comunidade educativa aparentemente máis entregada e aberta á participación das familias, que en distancia da casa é algo máis preto pero que queda fora do noso distrito educativo.

Despois de visitalos ambos, vemos que no primeiro pódenlle tocar profesoras -o profesor de infantil é unha especie rara na nosa zona- tanto moi activas como moi inactivas -nunca imaxinei que un aula de infantil revelaría tanta información sobre o estilo docente do seu responsable, pero é implacable- e no segundo a profesora que acaba ciclo este ano, e que por tanto acollerá aos novos pequenos irremediablemente parece estar satisfeita co traballo que lle facilitan as editoriais. Por contra, os departamentos de pedagoxía terapéutica ofrecen sensacións ben distintas: no caso do primeiro centro a pequena aula parece máis ben un almacén, mentres o da segunda ofrece múltiples elementos cos que estimular aos pequenos e algúns dos traballos que resultan desa estimulación. Cal, area, cal, area.

Ademais, temos que ter en conta que o cole do pelouro número un será, previsiblemente, o cole do pelouro número dous, así que o funcionamento global tamén e importante. Por sorte a comparativa das bibliotecas -que poden dar idea do dinamismo do centro- inclina un pouco a balanza cara o cole pequeno.

E entón entran en xogo os baremos. Hai os baremos. Nós non temos máis puntos que os de distrito e ese complementario que os centros outorgan por escoller en primeiro lugar un centro público: un soldo de profesor de secundaria para unha familia de catro membros é hoxendía equivalente a superar todos os ránkings de ingresos do universo -non me queixo, destaco unha realidade aterradora- e, polo momento, o pelouro número un non ten a certificación de minusvalía necesaria para obter algún -non só non me queixo, senón que me alegra que sexa así-. E o sorteo das letras para desempatar en igualdade deixounos a aproximadamente medio alfabeto de distancia de ter prioridade sobre ninguén.

Así as cousas, pedir en primeiro lugar o cole pequeno -pequeno e moi demandado, habitual escenario de intentos de fraude e estrataxemas varias para acadar unha praza (este mesmo ano xa sabemos dalgún que cambiou a orde dos apelidos)- pode supor que tras tanto análise, valoración, recadación de opinións e demais, os pelouros acaben estudando onde cristo perdeu a chancla. Vaia, que o cole que máis nos gusta está escollido, pero só queda decidir se por ser demasiado ambiciosos e querer aparcar diante da casa estamos dispostos a deixar escapar ese sitio na rúa de abaixo e acabar aparcando no descampado das aforas da cidade. Ou peor, o no párking do centro comercial do polígono e inda por riba pagando.

Non hai moito, querendo chamarlle vella a unha amiga coa que sempre ando a guerrear, dixénlle algo así como que os seus chupetes deberon ser de madeira. E pode que non fose tan desencamiñado; non porque a miña amiga sexa tan vella, (que o é) senón porque, despois de ver o magnífico artigo A Brief History of 7 Baby Basics hai unhas semanas na web de Mental Floss, empezo a crer que non dixen ningunha parvada.

Do artigo chamoume especialmente a atención o primeiro carriño para nenos creado no ano 1733 polo arquitecto William Kent para entreter aos fillos do Duque de Devonshire.

Poño agora unha imaxe dun modelo moderno (o Stokke Xplory) e convídovos a atopar as 777 diferenzas.

Conseguido? Eu aínda atopei algunha máis.

O segundo carro que aparece dime bastante menos, supoño que porque aínda se pode ver algún semellante paseando pola rúa do Príncipe ou polas inmediacións da praza de Lugo, polo xeral precedido dunha señora de mechas douradas e botas de montar.

O tema SRI (Sistema de Retención Infantil), do que xa falamos e falamos e volvimos falar neste blog, tamén está presente no artigo deste xeito:

A min, desde logo, dáme algo se teño que levar aí a Violeta, pero xa sabedes que eu para estas cousas son un pouco paranoico e igual a cadeira é segurísima, aínda que non vaia «a contramarcha».
Tamén hai outra que, como SRI para o coche non, pero como SEQC (Sistema para que Estean Quietos na Casa) estou superafavor. E cun deseño que, se o reeditan os de IKEA (e non lle meten carne de cabalo nin caca nin nada) pode ser un éxito absoluto.

A evolución dos biberóns é outro asunto que impresiona bastante.

Quen me asegura a min que estes bibes son antibacterias, anticólicos, antigases e antiTODO? Claro que, con ese abrigo, non hai bacteria nin ácaro que se achegue ao pobre do rapaz.

O do axóuxere/mordedor feito en ouro e coral non anda tan lonxe dalgúns dos que lles agasallan aos nosos bebés cando nacen, aínda que cambien o ouro e o coral por metais menos luxosos como a prata ou a alpaca. O que non sei é se será bo para calmar a dor que produce a saída dos primeiros dentes ou para que che caian todos de vez.

Tamén falan de cueiros, do primeiro leite de fórmula… pero penso que o mellor será que leades vós mesmos o artigo e que logo me contedes que vos parece e se lembrades algún destes aparellos, o que significará que sodes, polo menos, tan vellos como a miña amiga.